Szum przyboju miesza się tu z warkotem silników łodzi, a za jasnym pasem piasku niemal od razu wyrastają strome, zielone zbocza. Na Wyspach Dziewiczych mapę wysp, plaż i zatok warto czytać przede wszystkim przez pryzmat przepraw: bliskość dwóch brzegów nie zawsze oznacza łatwy przejazd między nimi. Saint Thomas i Saint John tworzą najwygodniejszą parę do zwiedzania, Saint Croix leży wyraźnie osobno, a część brytyjska wymaga uwzględnienia granicy. Najważniejszy wybór to dobra baza zamiast ciągłych przepraw – od niego zależy, czy wyjazd upłynie na plażach i szlakach, czy przy terminalach.

Pokaż:
Mapa atrakcji: Wyspy Dziewicze – 22 miejsca. Kliknij pinezkę, aby zobaczyć opis i wyznaczyć trasę.
Lista miejsc na mapie: Wyspy Dziewicze (22)

Najpiękniejsze plaże

  • Trunk Bay★★★

    Jasny łuk piasku i niewielka skalista wysepka tworzą jeden z najbardziej rozpoznawalnych krajobrazów Saint John. Przy brzegu wytyczono podwodny szlak interpretacyjny, którego tablice opisują życie rafy. Zbocza porośnięte lasem należą do parku narodowego, dlatego za plażą nie ciągnie się zwarta zabudowa hotelowa.

    Wyznacz trasę
  • Magens Bay Beach★★

    Głęboko wcięta zatoka na północnym wybrzeżu Saint Thomas osłania długi pas jasnego piasku, przy którym zwykle łatwiej o spokojną wodę niż na otwartym wybrzeżu. Nad plażą wznoszą się zielone wzgórza. Teren przekazano na użytek publiczny dzięki darowiźnie Arthura Fairchilda.

    Wyznacz trasę
  • White Bay★★

    Południowy brzeg Jost Van Dyke rozjaśnia pas drobnego piasku, przed którym ciągnie się płytka, turkusowa woda. Rafowa bariera oddziela zatokę od otwartego morza, a na horyzoncie widać sąsiednie wyspy. Miejsce pozostaje silnie związane z kulturą żeglarską i niewielkimi barami stojącymi bezpośrednio przy plaży.

    Wyznacz trasę
  • Cinnamon Bay Beach

    Szeroki pas piasku na północnym brzegu Saint John otacza zatokę z widokiem na zalesione cyple i małą wysepkę. Plaża łączy wypoczynek nad wodą z krajobrazem parku narodowego. W głębi lądu zachowały się ruiny plantacji, a badania archeologiczne ujawniły również ślady wcześniejszego osadnictwa rdzennej ludności.

    Wyznacz trasę
  • Maho Bay Beach

    Płytkie wody tej zatoki Saint John są znane z żółwi morskich żerujących na podwodnych łąkach. Wąska plaża biegnie tuż przy nadbrzeżnej drodze, pod zielonymi zboczami. Najważniejszą częścią krajobrazu nie jest rafa, lecz trawa morska, stanowiąca pokarm i schronienie dla wielu zwierząt.

    Wyznacz trasę
  • Cane Garden Bay

    Łuk piaszczystego brzegu na zachodniej stronie Tortola otaczają strome, zielone wzgórza i niewysoka zabudowa nadmorskiej osady. Zatoka należy do tradycyjnych przystanków żeglarzy. W sąsiedztwie zachowała się destylarnia rumu Callwood, przypominająca o czasach, gdy uprawa trzciny cukrowej kształtowała miejscową gospodarkę.

    Wyznacz trasę
  • Smuggler's Cove

    Zaciszna zatoczka przy zachodnim krańcu Tortola ma jasny piasek, palmy i widok w stronę Jost Van Dyke. Brzeg jest mniej zurbanizowany niż przy głównych plażach wyspy. Przy skalistych obrzeżach występują fragmenty rafy, dlatego charakter podwodnego krajobrazu zmienia się wraz z oddalaniem od piaszczystego środka zatoki.

    Wyznacz trasę
  • Coki Beach

    Krótka plaża na północno-wschodnim krańcu Saint Thomas leży pomiędzy skalistymi obrzeżami małej zatoki. Przejrzysta woda i łatwy dostęp do podwodnych skał przyciągają osoby zainteresowane snorkelingiem. W przeciwieństwie do rozległej Magens Bay tutejsza przestrzeń jest kameralna, a życie morskie skupia się blisko brzegu.

    Wyznacz trasę

Parki narodowe

  • Park Narodowy Wysp Dziewiczych (Virgin Islands National Park)★★★

    Większą część Saint John zajmuje mozaika suchych lasów, zatok, raf i pozostałości plantacji. Ochrona obejmuje zarówno ląd, jak i przybrzeżne wody. Wśród drzew zachowały się kamienne mury dawnych upraw, przypominające, że dzisiejszy leśny krajobraz w wielu miejscach odrósł na terenach rolniczych.

    Wyznacz trasę
  • Pomnik Narodowy Rafy Buck Island (Buck Island Reef National Monument)★★

    Niewielka wyspa u północno-wschodniego wybrzeża Saint Croix otoczona jest chronionym systemem rafowym, odwiedzanym podczas wycieczek łodzią. Podwodny szlak prowadzi przez siedliska koralowców i ryb rafowych. Charakterystyczne koralowce przypominające poroże łosia były jednym z głównych powodów objęcia tego obszaru ochroną.

    Wyznacz trasę

Szlaki turystyczne

  • Reef Bay Trail★★

    Z górzystego wnętrza Saint John ścieżka schodzi przez las ku pozostałościom cukrowni nad Reef Bay. Po drodze zmieniają się wilgotność i charakter roślinności, a boczne odejście prowadzi do petroglifów przy skalnym zbiorniku. Zachowane urządzenia cukrowni pokazują późniejszy etap produkcji wykorzystujący napęd parowy.

    Wyznacz trasę
  • Ram Head Trail

    Od okolic Salt Pond Bay trasa prowadzi ku skalistemu przylądkowi na południu Saint John. Suchy krajobraz z kaktusami wyraźnie różni się od lasów północnego wybrzeża. Po drodze leży plaża z ciemnych otoczaków, a końcowy odcinek odsłania szeroki widok na otwarte Morze Karaibskie.

    Wyznacz trasę

Wioski i miasteczka

  • Christiansted

    Pastelowe fasady, podcienia i zabudowa portowa przypominają o duńskiej przeszłości Saint Croix. Historyczne centrum skupia się wokół nabrzeża, skąd widać niewielką Protestant Cay. Arkady dawnych domów kupieckich chroniły przed słońcem i deszczem, a dziś nadal wyznaczają charakter spaceru przez centrum.

    Wyznacz trasę
  • Frederiksted

    Prostopadła siatka ulic i domy z arkadami wyróżniają miasteczko na zachodnim wybrzeżu Saint Croix. Nadbrzeżne położenie sprzyja obserwowaniu zachodów słońca nad otwartym morzem. Właśnie tutaj w 1848 roku ogłoszono zniesienie niewolnictwa w Duńskich Indiach Zachodnich, co nadaje miejscowości szczególne znaczenie historyczne.

    Wyznacz trasę
  • Cruz Bay

    Niska zabudowa wokół zatoki tworzy główny ośrodek Saint John i naturalną bramę do tutejszego parku narodowego. Od nabrzeża odchodzą krótkie ulice z restauracjami i sklepami. Tuż obok centrum zaczyna się Lind Point Trail, dzięki czemu przejście z miasteczka na leśną ścieżkę zajmuje niewiele czasu.

    Wyznacz trasę

Zamki i twierdze

  • Fort Christiansvaern

    Żółte mury nad portem Christiansted należą do najlepiej rozpoznawalnych pamiątek duńskiego panowania na Saint Croix. Z dziedzińca i stanowisk artyleryjskich można prześledzić układ dawnej obrony nabrzeża. Budowla służyła nie tylko wojsku: mieściły się tu również pomieszczenia administracyjne oraz więzienie, związane z kolonialnym systemem władzy.

    Wyznacz trasę
  • Fort Christian

    Ceglastoczerwona bryła w centrum Charlotte Amalie kontrastuje z jasną zabudową portowego miasta. Duńska twierdza jest jednym z najstarszych zachowanych budynków na Amerykańskich Wyspach Dziewiczych. Jej obecna sylwetka powstawała etapami, a charakterystyczna wieża zegarowa jest późniejszym dodatkiem do znacznie starszego rdzenia obronnego.

    Wyznacz trasę

Miasta

  • Charlotte Amalie

    Strome uliczki stolicy Amerykańskich Wysp Dziewiczych schodzą ku rozległemu portowi naturalnemu. Między dawnymi magazynami kupieckimi zachowały się duńskie nazwy ulic i schodkowe przejścia przecinające zbocza. Część cegieł użytych przy budowie miejskich schodów przywożono z Europy jako balast statków handlowych.

    Wyznacz trasę

Szczyty

  • Crown Mountain

    Najwyższe wzniesienie Saint Thomas leży w zachodniej części wyspy, ponad gęsto zabudowanymi stokami i drogami grzbietowymi. Okolica pokazuje, jak stroma rzeźba terenu wpływa na miejscowe osadnictwo. To raczej cel krajobrazowego przejazdu niż odludna wyprawa górska; w panoramach pojawiają się port, lotnisko i sąsiednie wyspy.

    Wyznacz trasę

Lotniska

  • Lotnisko Cyril E. King (Cyril E. King Airport)

    Główne lotnisko Saint Thomas, kod IATA STT, leży około 5 km na zachód od Charlotte Amalie. Obsługuje zachodnią część Amerykańskich Wysp Dziewiczych i stanowi ważną bramę także dla podróży na Saint John.

    Wyznacz trasę
  • Lotnisko Henry E. Rohlsen (Henry E. Rohlsen Airport)

    Port lotniczy Saint Croix, kod IATA STX, położony jest na południowej równinie wyspy, około 11 km na południowy zachód od Christiansted. Jego położenie zapewnia dostęp zarówno do wschodniej, jak i zachodniej części wyspy.

    Wyznacz trasę

Porty promowe

  • Terminal promowy Red Hook (Red Hook Ferry Terminal)

    Terminal na wschodnim krańcu Saint Thomas obsługuje regularny ruch pasażerski między wyspami. Leży przy osłoniętej zatoce Red Hook, poza centrum Charlotte Amalie, i jest ważnym punktem dostępu do sąsiedniej Saint John.

    Wyznacz trasę

Saint Thomas – portowe południe i plaże za grzbietem

Saint Thomas jest najbardziej zurbanizowaną z głównych wysp amerykańskich. Południe skupia port, handel i ruch drogowy, północ ma więcej zatok oddzielonych stromymi grzbietami, a wschód sprawdza się jako baza do przepraw na Saint John. Nocleg w Charlotte Amalie ułatwia spacery po mieście; okolice Red Hook są praktyczniejsze przy częstym korzystaniu z promów. Z jednego końca wyspy na drugi jedzie się zwykle około godziny, ale korki potrafią ten czas wydłużyć. Dzień zwiedzania najlepiej układać według jednej części wyspy, zamiast kilkakrotnie przecinać ją w poprzek.

Charlotte Amalie – miasto najlepiej oglądane w poprzek zbocza

Najwięcej charakteru pojawia się nie przy szerokiej ulicy nad wodą, lecz w wąskich przejściach prowadzących w głąb zabudowy. Dawne parcele handlowe były długie i ciasne: od strony portu przyjmowano towary, dalej znajdowały się magazyny i zaplecza. Ten układ nadal pomaga odczytać miasto, nawet tam, gdzie partery zajmują sklepy nastawione na pasażerów wycieczkowców. Dwie–trzy godziny pieszo wystarczą na pierwszy spacer, pod warunkiem że nie ograniczy się go do nadbrzeża.

Dobrym punktem orientacyjnym pozostaje Fort Christian, ale największą przyjemność daje przechodzenie między poziomami miasta: z ruchliwej ulicy w zacienione podwórze, potem schodami ku widokowi na port. W dni z kilkoma dużymi statkami okolice handlowe stają się zatłoczone; spokojniejsze zwiedzanie daje odejście od głównego ciągu zakupowego. Plażowania nie warto wciskać między kolejne krótkie postoje w centrum – po miejskim spacerze lepiej przejechać na północ i zostać tam do końca popołudnia.

W 1917 roku Stany Zjednoczone kupiły od Danii wyspy tworzące dzisiejsze Amerykańskie Wyspy Dziewicze. Rocznica przekazania administracji jest obchodzona jako Transfer Day.

Magens Bay Beach – zatoka na dłuższy postój, nie szybkie zdjęcie

Przy tej plaży największą różnicę robi wybór miejsca po rozłożeniu ręcznika. Najwięcej osób zatrzymuje się blisko głównego dostępu i zaplecza, podczas gdy spacer wzdłuż brzegu pozwala znaleźć luźniejsze fragmenty. Magens Bay Beach leży po przeciwnej stronie górskiego grzbietu niż Charlotte Amalie; przejazd z centrum zajmuje orientacyjnie 20–30 minut. Nie jest to więc plaża przy porcie, choć na płaskiej mapie odległość wygląda niepozornie.

To dobre miejsce dla osób, które wolą pływanie i chodzenie brzegiem od szukania rafy. Piaszczyste dno oznacza, że snorkeling w środkowej części zatoki zwykle daje mniej wrażeń niż przy skalistych wybrzeżach. Warto przeznaczyć pół dnia, zamiast traktować zatokę jako przystanek podczas objazdu całej wyspy. Przy większym falowaniu warunki trzeba oceniać na miejscu – osłonięty kształt zatoki nie gwarantuje spokojnej wody każdego dnia.

Saint John – północne zatoki, leśne wnętrze i suche południe

Na Saint John odległości są małe, ale drogi mocno kręte. Zachodnie Cruz Bay jest najwygodniejszą bazą bez samochodu: blisko stąd do promu, restauracji i transportu na plaże. Nocleg we wschodniej części wyspy daje więcej ciszy, lecz oznacza dłuższe dojazdy i mniejszą swobodę wieczornych wyjść. Północny brzeg nadaje się na pierwsze spotkanie z wyspą, wnętrze na piesze wyprawy, a południowy wschód na dzień w surowszym krajobrazie. Przejazd z Cruz Bay do okolic początku trasy na Ram Head zajmuje mniej więcej 45–60 minut.

Park Narodowy Wysp Dziewiczych – las, który wymaga zejścia z drogi

O charakterze Parku Narodowego Wysp Dziewiczych (Virgin Islands National Park) najlepiej świadczy kontrast między popularnym wybrzeżem a pustawymi ścieżkami w głębi wyspy. Sam przejazd trasą nad północnymi zatokami daje piękne widoki, ale słabo pokazuje wnętrze. Podczas spaceru uwagę przyciągają termitiery przytwierdzone do drzew oraz roślinność zmieniająca się wraz z ekspozycją stoku. Wilgotniejsza dolina i nasłoneczniony grzbiet mogą sprawiać wrażenie dwóch różnych wysp.

Na poznanie parku lepiej przeznaczyć dwa różne dni: jeden na zatoki, drugi na chodzenie. Wtedy nie trzeba wybierać między kąpielą a dłuższym szlakiem w najgorętszej części dnia. Granice ochrony nie oznaczają jednolitego sposobu zwiedzania – część miejsc leży przy drodze, inne wymagają solidnego zejścia i późniejszego powrotu pod górę. Plażowe sandały nadają się na piasek, nie na kamieniste ścieżki przecinające wnętrze Saint John.

Trunk Bay – najpierw kąpiel, potem podwodna trasa

Przejrzystość wody ma tu większe znaczenie niż kolor nieba. Po falowaniu piasek bywa wzburzony, a znana podwodna trasa przy Trunk Bay nie daje wtedy tak dobrych widoków, jak sugerują fotografie. Odcinek ze skałami wymaga też uwagi na ruch wody; nie jest basenem tylko dlatego, że znajduje się blisko plaży. Najrozsądniej zacząć od oceny warunków z brzegu i dopiero potem decydować o wejściu z maską.

Z Cruz Bay dojeżdża się tu zwykle w około 15–20 minut. Trunk Bay warto potraktować jako główny przystanek plażowy, a nie początek wyścigu przez wszystkie północne zatoki. Wystarczą kąpiel, spokojny snorkeling i czas na odpoczynek w cieniu. Dla odmiany krajobrazu można później pojechać do Cinnamon Bay Beach, ale przenoszenie całego plażowego ekwipunku kilka razy dziennie niewiele wnosi. Najbardziej oblegany bywa środkowy odcinek dnia, gdy docierają zorganizowane wycieczki z Saint Thomas.

Reef Bay Trail – łatwe zejście i wymagający powrót

Około trzystu metrów różnicy wysokości łatwo zlekceważyć, gdy pierwsza połowa wędrówki prowadzi niemal stale w dół. Reef Bay Trail zaczyna się przy drodze przecinającej wnętrze wyspy, a nie przy plaży. W klasycznym przejściu tam i z powrotem najcięższy wysiłek przypada więc na końcówkę, gdy jest już cieplej i kończy się zapas sił. Na całość, z bocznym odejściem i postojami, rozsądnie zostawić mniej więcej cztery–pięć godzin.

Najciekawszy detal przy petroglifach to ich położenie tuż nad wodą: przy spokojnej tafli ryte znaki odbijają się w zbiorniku. Nie ma natomiast powodu, by oczekiwać stale płynącego wodospadu – wygląd tego zakątka zależy od opadów. Powrót pod górę należy uwzględnić już przy planowaniu transportu do początku szlaku. Zakończenie trasy nad morzem nie oznacza automatycznie dostępnej przeprawy łodzią; bez wcześniej potwierdzonej organizacji wraca się pieszo.

Ram Head Trail – otwarty przylądek bez leśnego cienia

Dla osób szukających odmiany po północnych plażach Ram Head Trail jest trafniejszym wyborem niż kolejna podobna zatoka. Końcowy odcinek prowadzi wysoko nad wodą, po odsłoniętym terenie, gdzie słońce działa mocniej, niż sugeruje wiejący wiatr. Cała wyprawa od parkingu i z powrotem zajmuje zwykle około dwóch godzin, lecz postoje nad wodą łatwo wydłużają pobyt.

Wśród kaktusów uwagę zwracają dorosłe melokaktusy z charakterystycznym, czerwonawym zwieńczeniem. To dobry szczegół do wypatrzenia z samej ścieżki, bez wchodzenia między kolczaste rośliny. Na trasę najlepiej ruszać wcześnie, z wodą i nakryciem głowy; późne wyjście wymaga z kolei pozostawienia zapasu światła na powrót. Brak ciągłego cienia jest tu ważniejszy niż niewielka długość szlaku. Tego dnia lepiej pozostać na południowym wschodzie wyspy, zamiast dokładać popołudniowy objazd północnych plaż.

Tortola i Jost Van Dyke – brytyjska część oglądana od strony zatok

W Brytyjskich Wyspach Dziewiczych środek ciężkości przesuwa się z samochodowych wycieczek ku żeglowaniu. Tortola jest zapleczem transportowym i wygodną bazą lądową, a Jost Van Dyke lepiej pasuje do pobytu podporządkowanego plaży i łodziom. Na Tortola nocleg przy północnym lub zachodnim wybrzeżu daje łatwiejszy dostęp do wypoczynku nad wodą, natomiast południowa strona jest praktyczniejsza przy sprawach portowych. Grzbiet wyspy rozdziela te światy: krótki odcinek na mapie może oznaczać stromy przejazd serpentynami. Dalsze wyspy archipelagu wymagają osobnego czasu, nie dopisku do popołudniowej wycieczki.

Cane Garden Bay – baza plażowa z drogą przez góry

Wieczorem Cane Garden Bay ma przewagę nad zatokami odwiedzanymi tylko na kilka godzin: po odpłynięciu części łodzi pozostaje miejscem, w którym można po prostu zostać na kolację i spacer. To rozsądna baza dla osób preferujących plażę blisko noclegu, bez codziennego pakowania samochodu. Jednocześnie nie jest to odcięty od świata zakątek – przy popularnych zejściach i lokalach bywa gwarno.

Z południowej strony Tortola dojeżdża się przez stromy grzbiet; na przejazd z głównej części portowej wyspy warto przyjąć około 20–30 minut. Ważny szczegół dotyczy morza: północna martwa fala, pojawiająca się zwłaszcza w sezonie zimowym, potrafi zmienić warunki kąpieli również przy słonecznej pogodzie. Przy wzburzonej wodzie nie ma sensu kurczowo trzymać się planu plażowania. Na spokojniejszy dzień w mniej zabudowanym otoczeniu nadaje się Smuggler’s Cove, ale dojazd ostatnim odcinkiem bywa nierówny i wolny.

White Bay – plaża podzielona skałami i ruchem łodzi

Jasny piasek White Bay nie tworzy całkowicie jednolitej przestrzeni: skaliste przewężenie rozdziela części plaży, a charakter poszczególnych fragmentów zależy od skupiska łodzi i plażowych lokali. W pogodny dzień słychać jednocześnie muzykę, rozmowy z zacumowanych jachtów i chlupot pontonów dobijających do brzegu. To miejsce towarzyskie, nie najlepszy adres na szukanie samotności.

Największy błąd polega na utożsamianiu całej Jost Van Dyke z tą jedną zatoką. Zależnie od miejsca przypłynięcia pozostaje jeszcze przejazd drogą przez wzniesienie albo spacer, który w upale przestaje być niewinną przechadzką. Na White Bay warto zostawić kilka godzin bez napiętego programu. Tor podejścia łodzi nie jest miejscem do swobodnego pływania z maską; szczególną uwagę trzeba zachować przy przerwach w rafie. Przy noclegu na Tortola powrót należy podporządkować ustalonej przeprawie, nie długości plażowego popołudnia.

Nazwa archipelagu pochodzi od nadanego przez Krzysztofa Kolumba w 1493 roku określenia odnoszącego się do świętej Urszuli i towarzyszących jej dziewic.

Saint Croix – osobny pobyt między dwoma miastami

Saint Croix leży około 65 kilometrów na południe od Saint Thomas i nie należy traktować go jako kolejnej wyspy za sąsiednią cieśniną. Jest większe, bardziej rozciągnięte i ma łagodniejszą rzeźbę terenu niż Saint John. Christiansted na północnym wschodzie daje wygodne zaplecze restauracyjne i dostęp do wycieczek morskich; Frederiksted na zachodzie pasuje do spokojniejszego pobytu przy plażach i zachodach słońca. Między miastami jedzie się orientacyjnie 40–50 minut. Zamiast zmieniać nocleg po jednej nocy, lepiej wybrać jedną stronę i przeznaczyć na wyspę kilka dni.

Christiansted – arkady, dziedzińce i miasto poza nabrzeżem

Żółte i kremowe elewacje najlepiej oglądać także od strony bocznych ulic, gdzie łatwiej zauważyć proporcje dawnych domów kupieckich. Christiansted jest przyjemne do zwiedzania pieszo, ale spacer ograniczony do promenady pozostawia niepełny obraz miasta. Warto wejść pod arkady, zajrzeć w dostępne przejścia i zwrócić uwagę na wysokie okna oraz galerie pomagające przewietrzać budynki w tropikalnym klimacie.

Fort Christiansvaern stanowi naturalny początek lub koniec takiego obchodu, nie musi jednak zdominować całego dnia. Na centrum wystarczy spokojne pół dnia z przerwą na posiłek. Historyczne zaplecze ma tu również mniej pocztówkową stronę: rozwój portu był związany z gospodarką plantacyjną i pracą zniewolonych ludzi. Nocleg blisko centrum pozwala korzystać z miasta bez wieczornego prowadzenia samochodu, ale przed wyborem pokoju warto uwzględnić hałas przy najbardziej ruchliwych lokalach. Wycieczkę na rafę lepiej zaplanować na inny dzień niż dokładne zwiedzanie miasta.

Pomnik Narodowy Rafy Buck Island – wyprawa zależna od warunków na morzu

Zanim pojawi się pierwszy koralowiec, trzeba uwzględnić charakter rejsu: Pomnik Narodowy Rafy Buck Island (Buck Island Reef National Monument) nie jest plażą dostępną po krótkim dojeździe samochodem. Wyprawy z okolic Christiansted zajmują znaczną część dnia, a komfort przeprawy i snorkelingu zależy od wiatru oraz zafalowania. Osoby podatne na chorobę morską powinny potraktować ten element równie poważnie jak samą atrakcję.

Nieoczywista różnica dotyczy samej wody: trasa między formacjami rafowymi nie daje takich samych warunków jak kąpiel przy piaszczystym brzegu. Prądy, głębokość i konieczność utrzymania właściwego kierunku wymagają słuchania instrukcji prowadzących. Dopasowana maska i spokojne oddychanie znaczą więcej niż doświadczenie w pływaniu w basenie. Przy słabej pewności w wodzie warto omówić sposób uczestnictwa jeszcze przed rejsem. Na dzień tej wyprawy nie należy dokładać sztywno zaplanowanego przejazdu na drugi koniec Saint Croix.

Alexander Hamilton spędził część młodości na Saint Croix, pracując w handlu w Christiansted. Opis huraganu jego autorstwa pomógł zwrócić uwagę na talent przyszłego amerykańskiego polityka.

Wyspy Dziewicze – mapa wysp, plaż i zatok w planowaniu tras

Pięć dni bez przekraczania granicy: początek na Saint Thomas, ze spacerem po Charlotte Amalie i osobnym półdniem w Magens Bay Beach, następnie przeniesienie bazy do Cruz Bay. Na Saint John można przeznaczyć kolejno dzień na Trunk Bay i północne wybrzeże, dzień na Reef Bay Trail oraz dzień na Ram Head Trail. Ostatni nocleg najlepiej dopasować do miejsca wylotu, zamiast uzależniać samolot od porannej przeprawy.

Tydzień z Saint Croix: trzy dni na Saint John, dzień przeznaczony częściowo na zmianę wyspy i trzy dni na Saint Croix. Kolejność na miejscu: Christiansted, wyprawa do Pomnika Narodowego Rafy Buck Island, następnie zachodnia część z Frederiksted. To trasa z dwiema bazami wypoczynkowymi, a nie codziennym przepakowywaniem bagażu.

Cztery dni w części brytyjskiej: baza na Tortola, pierwszy dzień na spokojne poznanie Cane Garden Bay, drugi na zachodni kraniec wyspy, trzeci na White Bay na Jost Van Dyke. Czwarty pozostaje na odpoczynek i wyjazd. Przybycie z części amerykańskiej wymaga dodatkowego marginesu na odprawę, więc nie warto łączyć go z najważniejszą wycieczką plażową.

Dojazd i praktyka – odległości mierzone czasem, nie linijką

Lotnisko Cyril E. King (Cyril E. King Airport) obsługuje Saint Thomas i jest główną bramą dla pobytów na Saint John, które nie ma własnego lotniska. Terminal promowy Red Hook (Red Hook Ferry Terminal) zapewnia podstawowe połączenie z Cruz Bay; sama przeprawa trwa około 20 minut, lecz do planu trzeba doliczyć dojazd, oczekiwanie i bagaż. Lotnisko Henry E. Rohlsen (Henry E. Rohlsen Airport) służy Saint Croix. Połączeń między Saint Croix a pozostałymi wyspami nie należy zakładać bez sprawdzenia dostępnego transportu.

Samochód najbardziej przydaje się na Saint Croix i przy samodzielnym poznawaniu Tortola. Na Saint Thomas oraz przy plażowym pobycie z bazą w Cruz Bay można oprzeć część wyjazdu na taksówkach, choć kilka przejazdów dziennie szybko podnosi koszty. Transport publiczny słabiej odpowiada potrzebom zwiedzania odległych zatok. Na drogach obowiązuje ruch lewostronny, a wiele pojazdów ma kierownicę po lewej stronie; szczególnej uwagi wymagają skręty i wyjazdy z parkingów. Stromizny, ciasne zakręty i ograniczona widoczność wykluczają szybkie tempo.

Przed wyjazdem trzeba sprawdzić aktualne zasady wjazdu do obu terytoriów, wymagane dokumenty, warunki przewozu wynajętych pojazdów oraz reguły korzystania z obszarów chronionych i zorganizowanych wypraw. Przekroczenie granicy amerykańsko-brytyjskiej jest formalną podróżą międzynarodową, nie zwykłym rejsem między plażami.

Najbardziej przewidywalny pogodowo okres przypada zwykle od grudnia do kwietnia, ale oznacza też większy popyt na noclegi. Latem i jesienią trzeba uwzględniać sezon huraganowy, szczególnie jego późniejszą część. Na jedną parę sąsiednich wysp wystarcza mniej więcej tydzień; łączenie Saint Thomas, Saint John, Saint Croix i części brytyjskiej ma więcej sensu przy pobycie około dwóch tygodni. Najczęstszy błąd to rezerwowanie kolejnych noclegów według odległości na mapie bez sprawdzenia, skąd faktycznie odpływa łódź i gdzie odbywa się odprawa.